Eduardo Chillida: Liberte (fragment)

This is a photo I took on Wednesday 10th February 2010 in the Estate – Museum Eduardo Chillida. The estate is located in Hernani, a suburb of the Basque city San Sebastian, where the sculptor was born, lived and work for most of his life, and died in 2002.

Αυτη ειναι μια φωτογραφια που πηρα την Τεταρτη 10 Φεβρουαριου 2010 στο Κτημα – Μουσειο Eduardo Chillida που βρισκεται στο προαστιο Hernani της πολης San Sebastian, οπου γεννηθηκε, εζησε και απεβιωσε ο μεγαλος Βασκος γλυπτης.

“The introduction of nothingness in the world constitutes freedom according to European Existentialism. This nothingness separates my past from my future, and it wholly mine.My nothingness does not constitute the absolute not-being. Our existence is centered on being, this is our endeavor: to be. Nothingness extracts me from the capsule of my past and prepares me for the cocoon of the future, as if it were an expectation. In this respect, nothingness points both to the past and the future as a pivotal point. Freedom and nothingness would be meaningless were they not potential attempts to move to another state.  Movement is created by deficiency, it aims to reconstitute us as non-deficient, therefore safe beings.  Non-deficiency is a nirvana like state that would negate freedom, as it stops any movement and knowledge outside it. We are condemned to be free, to live our personal nothingness, that splits time and space in two. The sky and the earth exist as a synthesis, not as fusion.”

(Text by Manolis Payatakis)

“Η ελευθερία για τον ευρωπαικό υπαρξισμό είναι η εισαγωγή του μηδενός στον κόσμο. Ένα μηδέν που χωρίζει το παρελθόν μου από το μέλλον μου, το δικό μου μηδέν. Όμως το μηδέν μου δεν είναι το απόλυτο μη-είναι. Βιώνουμε μόνο το είναι, έχουμε ριχτεί σε αυτό. Το μηδέν μου με βγάζει από το παρελθόν μου και προετοιμάζει το μέλλον μου, σαν προσδοκία. Είναι μηδέν που παραπέμπει στο παρελθόν και στο μέλλον. Η ελευθερία και το μηδέν δεν θα είχαν νόημα αν δεν ήταν κίνηση προς κάτι. Η κίνηση γεννιέται από έλλειμμα και στοχεύει στην συμπλήρωση του ελλείμματος, να καταστήσει την ύπαρξη μη ελλειμματική, σώα. Όμως η μη-έλλειψη, η νιρβάνα, θα αναιρούσε την ελευθερία και δεν γνωρίζουμε τίποτε έξω από αυτήν. Είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε ελεύθεροι, να ζούμε το προσωπικό μας μηδέν που χωρίζει τον χρόνο και τον τόπο στα δύο. Ο ουρανός και η γη υπάρχουν σαν σύνθεση, όχι σαν σύντηξη.”

(Εγραψε Ο Μανωλης Παγιατακης)